با گذشت ۳۵ روز از جنگ تحمیلی سوم و مقاومت شگفت‌انگیز مردم و نیروهای مسلح ما در برابر آمریکا به عنوان بزرگ‌ترین ارتش جهان و رژیم صهیونیستی به عنوان شریک تا بن دندان مسلح آمریکا، فقط مرور پرنده‌های شکار شده دشمن در همین جمعه اخیر نشان می‌دهد که جمهوری اسلامی ایران در برابر زورگویان بی‌منطق و تجاوزکاران ویرانی‌طلب چه کارستان بزرگی رقم زده است. بعثت و تولد دوباره جامعه ایرانی در تجمعات خیابانی چیزی است که باید در مجال‌های مناسب و به تفصیل درباره آن گفت و اینجا صرفاً باید آن را ستایش کرد و در برابر این کار عظیم ملت سر تعظیم فرود آورد.
در این میان سرنوشت جنگ با همه تلخی‌ها، ترورها، شهادت‌ها و ویرانی‌ها، در اراده ملی معطوف به توان نظامی و حضور ملی رقم خواهد خورد، اما طبیعی است که در کنار جنگ، نیم‌نگاهی انداخت به اینکه چگونه در تعاملات دیپلماتیک بتوان حقوق ملت را تثبیت و شر دشمن را به طور قابل تضمینی از سر ملت کوتاه کرد. از این‌رو مذاکره به خودی خود غلط نیست اگرچه ملت نگران‌اند که مذاکره به کوتاه آمدن از ظرفیت‌های راهبردی ما در جنگ (مثل حاکمیت بر تنگه هرمز) و تکرار مجدد جنگ در فاصله‌ای پس از تنفس دشمن و تجدید قوا منجر شود.
از این منظر طرح پیشنهادی آقای ظریف در نشریه فارن افرز، این دغدغه را به دنبال خواهد داشت که تضمین عمل به تعهدات دشمن در آن چگونه است؟ پیمان رفع تخاصم با آمریکای ترامپ و حتی آمریکای غیرترامپ چقدر معتبر است و از کاغذ تا میدان چگونه می‌توان اطمینان یافت که در ازای باز کردن تنگه هرمز توسط ایران که اقدامی عملی و روی زمین است، تعهد آمریکایی‌ها به پیمان رفع تخاصم چقدر اعتبار دارد؟ در ازای پایان فشار بر جریان نفت از تنگه هرمز، وعده رفع تحریم‌ها چقدر اطمینان‌بخش است؟
بد نیست به دو دور مذاکرات سال گذشته که هر دو با حمله آمریکا و اسرائیل خاتمه یافت بازگردیم و ببینیم براساس آنچه وزیر خارجه عمان به عنوان حلقه واسط مذاکرات گفت، وزیر خارجه کشورمان چه امتیازات هسته‌ای مهمی را داد اما طرف مقابل در مذاکرات فراتر از ظرفیت‌های هسته‌ای ما به دنبال محدودسازی توان موشکی و منطقه‌ای کشورمان بود.
اکنون چگونه می‌توان به کشوری که در همین سال گذشته دو بار میز مذاکره را با حمله نظامی عوض کرد، اطمینان کرد؟ مسئله آقای ظریف و طیفی از سیاسیونی که همیشه و در همه حال مذاکره با آمریکا را نسخه نجات می‌دانند این است که حاضرند در ازای وعده‌ای و توافقی روی کاغذ، دارایی‌های راهبردی جمهوری اسلامی ایران را بدهند و به تعهدگرایی ترامپ امید واهی ببندند.
با این حال به همان اندازه که رویکرد و مقاله آقای ظریف جای نقد دارد، تبدیل شدن این طرح به ابزار دعواهای داخلی و به چالش کشاندن وحدت ملی خطرناک است. آقای ظریف در حال حاضر مسئولیت رسمی ندارد و به عنوان یک چهره شناخته شده در خارج از کشور ممکن است نظرات خود را ولو نظرات قابل انتقادی هم باشد، مطرح کند، اما قرار نیست دست فرمان جمهوری اسلامی با این طرح‌ها تغییر کند و دلیلی ندارد عده‌ای در خیابان، آقای ظریف را تهدید کنند. آقای حدادیان که در جایگاه مداحی بسیار قابل احترام است، باید از حرف‌های تند سیاسی و تهدید به اردوکشی خیابانی به سمت خانه افرادی که نظرشان را نمی‌پسندد پرهیز کند و به خاطر بیاورد که پیش از این رهبر شهید انقلاب چقدر با این دست کارهای خلاف منطق و توهین‌آمیز مخالف بودند.
در هر حال به نظر می‌رسد سه‌گانه مردم، مسئولان و نیروهای نظامی ما از این دوگانه‌های سیاسی عبور کرده‌اند و فراتر از نسخه‌پیچی‌های تکراری امثال آقای ظریف و تهدیدهای غیرعقلانی امثال آقای حدادیان محکم پای کار انقلابشان ایستاده‌اند و می‌دانند نباید در زمینی به جز مقاومت و ایستادگی در برابر دشمن خارجی ایستاد.